Wirusy szyfrujące dane – ransomware

 

Ransomware to złośliwe oprogramowanie, blokujące dostęp do przechowywanych na komputerze danych. Cyberprzestępca, infekując nasz komputer robi to w celu wymuszenia pieniędzy w zamian za odblokowanie zaszyfrowanych plików.

Czym dokładnie jest ten wirus. Otóż działa on w bardzo prosty sposób. Infekuje on pliki w naszym komputerze, nie ważne, czy to zdjęcia z wakacji, czy ważne dla nas dokumenty – infekuje wszystko. Po jakimś czasie gdy zauważamy, że utraciliśmy dostęp do naszych plików dostajemy wiadomość, że zostaliśmy ofiarą cyber przestępstwa i jeśli chcemy odzyskać dane musimy zapłacić odpowiednią sumę, zazwyczaj przy użyciu kryptowalut, lub innego anonimowego systemu płatności lub w innym wypadku nasze pliki nie zostaną odblokowane.

Crypto-ransomware szyfruje pliki w podobny sposób, jak ma to miejsce w przypadku ochrony transakcji bankowych lub wojskowej komunikacji, dlatego zakodowane dane są praktycznie niemożliwe do samodzielnego odzyskania.

Ransomware podszywa się zazwyczaj pod załączniki w wiadomościach e-mail, takie jak faktury, informacje o dostawie zamówienia czy załączone CV. Otworzenie takiego załącznika rozpoczyna proces szyfrowania danych. Następnie ofiara widzi na ekranie powiadomienie z instrukcjami, jak wpłacić okup i otrzymać klucz do deszyfracji.

Cyberprzestępcy kupują też reklamy na popularnych stronach internetowych. Reklamy te wykorzystują słabości przeglądarek oraz ich wtyczek – gdy przeglądarka ulegnie crashowi, komponent ransomware automatycznie zainstaluje się na dysku.

Najczęstszymi ofiarami ataków cyberprzestępców są organizacje i firmy (ok. 91% ataków).

Jak się zabezpieczyć?

Przeciwdziałanie ransomware nie jest łatwe. Eksperci apelują, aby nie płacić cyberprzestępcom, którzy często nie dotrzymują słowa i po otrzymaniu pieniędzy nie dostarczają klucza do deszyfracji danych.

Zamiast tego specjaliści zalecają instalację oraz bieżące aktualizowanie sprawdzonych programów antywirusowych oraz – przede wszystkim - nieotwieranie załączników, pochodzących z podejrzanych wiadomości e-mail.

Najskuteczniejszym (i zdecydowanie najtańszym) sposobem ochrony danych jest jednak regularne tworzenie backup`ów (kopii bezpieczeństwa) plików i trzymanie ich na urządzeniach, które nie są na stałe podłączone do komputera. W ten sposób, jeśli padniemy ofiarą ataku, możemy łatwo odzyskać nasze dane, bez konieczności wpłacania znaczących kwot na uzyskanie klucza do deszyfracji.

Włączanie i wyłączanie zapory sieciowej i ustawianie reguł

 

Zapora sieciowa jest bardzo ważnym elementem zabezpieczenia komputera, jej błędna konfiguracja do okazja dla włamywaczy. Bardzo ważnym jest określenie reguł zarządzania firewallami tak aby ograniczyć ryzyko do minimum.

Zapory sieciowe chroniące sieci firmowe, są bardzo ważne pod kątem bezpieczeństwa w firmie i nie tylko. To właśnie na osobach administrujących tymi firewallami spoczywa ogromna odpowiedzialność tak aby w pełni kontrolować ruch sieciowy, a co za tym idzie blokować te niechciane, stanowiące zagrożenie zapytania. Według raportów Data Breach Investigations aż 95 procent włamań przez firewalle powstało na skutek jej błędnej konfiguracji.

Posiadając tą wiedzę warto zainteresować się najpopularniejszymi błędami popełnianymi podczas konfiguracji. Najważniejsze rzeczy to:

• stale porównywać wprowadzane zmiany w konfiguracji zapór do wymogów prawnych

• usuwać zbędne reguły, pozostałe po poprzednich konfiguracjach

• elminować reguły powodujące konflikty

• stosować spójne procedury wnioskowania o zmiany w konfiguracji firewalli

Zasady bezpieczeństwa

W większości dużych oraz średnich firm wśród administratorów jest jedna osoba odpowiedzialna za przestrzeganie obowiązujących przepisów prawnych. To na jej barkach spoczywa obowiązek konfiguracji zabezpieczeń, tak aby było to zgodne z obowiązującymi przepisami.

Każda, nawet najmniejsza zmiana reguł powinna być konsultowana z menedżerem korporacji, ponieważ przykładowo otwarcie przez administratora portów, przez które będzie przepływał ruch sieciowy może być ryzykowne i sprzeczne dla zasad bezpieczeństwa organizacji. Jeśli wprowadzana przez administratora zmiana nie wygląda dobrze, powinna zostać przedyskutowana pod kątem jej biznesowego przeznaczenia.

Usuwanie nieużywanych reguł

Cała masa nieużywanych reguł w konfiguracji firewalla to częsty widok zaniedbań administratorów. Często ich zmiana, bądź lekceważące podejście do pracy powoduje, że niepotrzebne zasady reguł otwierają furtkę do włamań przez hakerów i znacząco obniżają bezpieczeństwo sieci firmowej. Istnieje odpowiednie oprogramowanie wspomagające administratorów w obserwacji np. otwartych portów komunikacji HTTP czy HTTPS pomiędzy siecią firmy a aplikacją w chmurze publicznej. Jeśli osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo zauważy dziwny ruch na tych portach może zbadać ich zastosowanie biznesowe w przedsiębiorstwie, a następnie usunąć w celu poprawy wydajności firewalla.

Elminowanie konfliktowych reguł

Złożoność niektórych zapór sieciowych powoduje że administratorzy często nie są w stanie stwierdzić czy wprowadzana przez nich nowa reguła zabezpieczeń nie jest sprzeczna z którąś dotychczasową. Powoduje to problem gdyż niepoprawne, czy też konfliktowe reguły drastycznie obniżają bezpieczeństwo. Usunięcie konfliktowych reguł jest trudnym zadaniem, nie bardzo możliwym do wykonania ręcznie, dlatego trzeba wykorzystać do tego odpowiednie narzędzia.

Procedury wprowadzania zmian

Częstą przyczyną trudnego zarządzania regułami firewall jest brak odpowiedniej dokumentacji trudno stwierdzić kto wnioskować o wprowadzenie określonej reguły i kto jest jej właścicielem z perspektywy biznesowej. To utrudnia spełnienie wymagań nakładanych przez regulacje prawne, ponieważ trudno wykazać że dana reguła jest potrzebna. Aby zapobiec takim problemom, nie wystarczy stosować prostych narzędzi, wymagane jest wprowadzenie zmian w konfiguracji zapór sieciowych.

Taki proces biznesowy powinien obejmować przedstawiciela biznesu, który wnioskuje o jej wprowadzenie. Osobę, która zweryfikuje zgłoszenie a na koniec administratora, który wprowadzi ustalone zmiany w życie. Wprowadzając zmiany należy dokładnie je dokumentować i korelować z potrzebami biznesowymi.

Bliska współpraca

Często o nowe reguły wnioskują osoby odpowiedzialne za rozwój aplikacji lub dostarczaniem nowych usług. Grupa programistów jest dość specyficzna do pracy, często więc posługują się własnym, technicznym żargonem, który dla administratorów firewalli może być trudny do zrozumienia. Na rynku dostępne są narzędzia usprawniające komunikacje pomiędzy administratorami a programistami. Są to tak jakby tłumacze techniczni, którzy usprawniają komunikację przekładając fachowy język programistów na taki zrozumiały przez administratorów sieciowych. Daje to możliwość zaoszczędzenia czasu, oraz zmniejsza ilość błędów w konfiguracji.

Optymalizacja konfiguracji zapory

Unikanie błędów konfiguracji sieciowych to jedno. Warto również przyjrzeć się zasadom, których przestrzeganie przy konfiguracji reguł zapewni wysoki poziom bezpieczeństwa i optymalną wydajnością.

Tworząc reguły bezpieczeństwa, należy nadawać minimalne uprawnienia spełniające wymagania. W firewallach często wprowadza się reguły o bardzo szerokim zasięgu, które zezwalają na przepuszczanie ruchu pomiędzy lokalizacją A do lokalizacji B. Ważne jest aby przestrzegać zasad nadawania minimum uprawnień użytkownikom lub usługom. Reguły należy dokumentować bardzo starannie.

 

W zaporach sieciowych należy uruchamiać tylko wymagane usługi. Często zdarza się, że na tych urządzeniach działają usługi, które przestały być potrzebne, np. dynamicznych routing, którego nie należy włączać na urządzeniach służących bezpieczeństwu. W zaporze sieciowej może również działać serwer DHCP, zakłócający przyznawanie adresów IP przez właściwy serwer. Zaskakuje również, jak często zapory sieciowe są zarządzane z użyciem nieszyfrowanych protokołów, jak Telnet, mimo, że ten protokół ma już ponad 30 lat.

Podsumowując:

Konfiguracja firewaLlla jest czynnością bardzo skomplikowaną i czasochłonną. Mimo wszystko trzeba jej poświęcić dużo czasu ponieważ wszelkiego rodzaju błędy będą odgrywać ważną rolę przy np. wycieku danych. Jest to praca bardzo odpowiedzialna, w której nie ma miejsca na błędy.

Przechowywanie danych w chmurze - regulacje prawne

 

Mimo iż chumra może znajdować się w różnych lokalizacjach na świecie, to podlega szeregowi regulacji prawnych określających jak powinna funkcjonować.

Chmura to rozwiązanie, które dość wolno przyjmuje się wśród użytkowników. Dostęp do naszych plików z każdego miejsca na ziemi jest niezwykle wygodna dla przeciętnego Kowalskiego. Masa darmowych rozwiązań, czy to od Google, czy Microsoftu umożliwia skorzystanie z usługi praktycznie bez ponoszenia żadnych kosztów.

W ostatnich latach Parlament Europejski wydaj co najmniej kilka aktów prawnych dotyczących świadczeń usług w chmurze. Chmura według Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca jest usługą. Zgodnie z definicją słowa “usługa” oznacza dostęp do skalowalnego i elastycznego zbioru zasobów obliczeniowych do wspólnego wykorzystania.

Komisja Europejska w komunikacie z dnia 27 września 2012 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów dotyczącym wykorzystania potencjału chmury obliczeniowej w Europie. Wskazano w nim, że usługa chmury obliczeniowej pozwala na przechowywanie treści w chmurze. Chmura może służyć konsumentowi jako cyfrowa szafka do przechowywania treści, a także jako narzędzie synchronizacji umożliwiające dostęp do tych treści z różnych urządzeń.

Zakładanie konta w chmurze

Przystępując do umowy, akceptujemy warunki realizacji usługi chmurowej wynikające z regulaminu jej świadczenia. Regulamin taki stanowi ogólne warunki umowy (tzw. OWU) i co do zasady jest stosowany masowo w stosunku do wszystkich klientów dostawcy chmury. Pamiętajmy, że dostawca ma obowiązek doręczyć nieodpłatnie OWU przed zawarciem umowy. Jeżeli OWU mają formę elektroniczną, powinien je udostępnić w sposób pozwalający na ich przechowywanie i odtwarzanie w zwykłym toku czynności (na przykład wysłać plik z OWU w formacie PDF). Z treścią OWU warto zapoznać się, zanim klikniemy na przycisk Akceptuję Regulamin Świadczenia Usługi, a tym samym zawrzemy umowę o świadczenie usług chmurowych.

Rezygnacja z usługi

Podczas korzystania z chmury, nasz usługodawca może zmienić warunki współpracy - często na naszą korzyść lecz zdarza się, że i na niekorzyść. Co w takim wypadku? W takim przypadku konieczne będzie rozwiązanie łączącej nas z dostawcą chmury umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia. Jak wskazano wcześniej, zasady wypowiedzenia umowy powinny wynikać z Regulaminu świadczenia usługi, który dostawca musi nam dostarczyć, zanim zawrzemy z nim umowę. Jeżeli w Regulaminie ich nie zawarto, umowę można rozwiązać, powołując się na obowiązujące przepisy prawa. W zależności jednak od tego, jakiemu prawu podlega umowa, mogą one być zróżnicowane.

Bezpieczeństwo

Transfer danych do chmury powoduje utratę kontroli nad nimi. Niewystarczające zabezpieczenie danych naraża je na ich niekontrolowane udostępnienie, jak również na ataki hakerów. Dlatego, zanim zdecydujemy się na skorzystanie z rozwiązań chmurowych danego dostawcy, zweryfikujmy jego politykę bezpieczeństwa. Sprawdźmy:

1. Do kogo należy infrastruktura składająca się na chmurę;

2. Kto ją kontroluje; 

3. Gdzie zlokalizowane są jej poszczególne elementy;

4. Jakie narzędzia są wykorzystywane w celu zapewnienia bezpieczeństwa danych w chmurze;

5. Czy i w jaki sposób następuje raportowanie o stanie wykonanych usług.

Podsumowując:

Chmura jest wynalazkiem niesamowicie wygodnym. Za jej pośrednictwem mamy dostęp do naszych plików z każdego miejsca na ziemi. Oczywiście nasze bezpieczeństwo oraz ogólne zasady działania serwisu regulują normy prawne narzucone przez UE. 

Wirus nRansom

W dzisiejszych czasach, ataki wirusowe stanowią poważne zagrożenie dla prywatności i bezpieczeństwa danych. Jednym ciekawszych przykładów jest nRansom - perfidny wirus, który szantażuje swoje ofiary żądając okupu i grożąc ujawniem ich prywatnych zdjęć.

Czym jest wirus nRansom?

nRansom to złośliwe oprogramowanie, które infekuje pliki, w tym często bardzo osobiste zdjęcia. Jednak to, co wyróżnia tego wirusa spśród innych wirusów, to fakt, że oprócz żądania okupu za odszyfrowanie plików, grozi on także ujawnieniem nagich zdjęć ofiar, jesli wymagana kwota nie zostanie zapłacona.

Atakując komputery i zagrażając prywatności użytkowników, nRansom wykorzystuje zaawansowane techniki szyfrowania, przez które odzyskanie danych bez klucza szyfrowania jest niezwykle trudne. Wirus ten potrafi również ukrywać się w systemie, co czyni jego wykrycie i usunięcie jeszcze trudniejszym zadaniem.

Jak się chronić?

W obliczu takiego zagrożenia istotne jest aby korzystać z aktualnego oprogramowania antywirusowego, które może pomóc w wykryciu i zabezpieczeniu przed atakami wirusowymi, w tym nRansom. Regularne skanowanie systemu oraz aktualizacja oprogramownia - te dwa aspekty są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa komputera.

Podsumowanie:

nRansom to złośliwy wirus, który stanowi poważne zagrożenie dla prywatności o bezpieczeńsywa danyhch użytkowników. Żądając okupu za odszyfrowanie plików i ujawnieniem prywatnych zdjęć. nRansom wprowadza nowy poziom szantażu w świecie cyberprzestępczości. Jednak dzięki świadomości ryzyka, regularnym aktualizacjom oprogramowania antywirusowego i współpracy z serwisami komputerowymi, można skutecznie chronić się przed atakami tego rodzaju.

Przełączanie i wyłączanie kart graficznych przy i po starcie systemu.

W większości laptopów mamy do czynienia z dwoma kartami graficznymi. Słabsza, zintegrowana w procesorze służy do zastosowań typu pulpit, przeglądarka – w skrócie, rzeczy niewymagające dużej mocy obliczeniowej. Druga karta jest zazwyczaj dedykowana – oznacza to tyle iż jest to oddzielny układ zajmujący się tylko i wyłącznie obliczaniem grafiki. W większości laptopów mamy odpowiednie oprogramowanie zajmujące się przełączaniem pomiędzy nimi dwoma, jednak czasami rodzi to problemy. W niektórych laptopach, mamy do czynienia np. z wieszającym się ekranem startu, lub po prostu powolnym ładowaniu systemu.

Przed wykonaniem poniższych kroków, upewnij się że sterowniki karty graficznej są zainstalowane poprawnie. Upewnij się że grafika przełączalna jest włączona w systemie BIOSu.

 

Otwórz menedżer urządzeń pod karta graficzną. Jeśli istnieje żółty wykrzyknik przed sterownikami, musisz zaktualizować lub ponownie zainstalować sterownik.

Grafika Intel oraz dedykowana Nvidia

Klikamy prawym przyciskiem myszy puste miejsce na pulpicie. Wybierz Panel kontrolny NVIDIA aby ręcznie przełączać się między dwiema grafikami Zarządzaj ustawieniami 3D Preferowany Procesor Graficzny

UWAGA

Programy obsługujące 3D mogą działać na przełączalnej grafice (lub wysoko wydajnym procesorze NVIDIA). W przypadku tych programów 2D może działać tylko na zintegrowanej grafice.

Podwójna grafika Intel i AMD

Aby zmienić domyślne ustawienia przełączania grafiki w oprogramowaniu Catalyst Control Center wykonaj poniższe czynności. Zrzuty ekranu mogą się różnic w zależności od wersji.

1. Kliknij prawym przyciskiem myszy na pulpicie a następnie Ustawienia AMD Radeon.

   

2. Kliknij Preferencje w dolnej kolumnie.

   

3. W wyskakującym okienku; Skonfiguruj dodatkowe funkcje dla interfejsu ustawień Radeon. Kliknij Dodatkowe ustawienia Radeon aby wyświetlić tradycyjny interfejs zarządzania grafiką AMD

   

4. Przejdź do ustawień globalnych graficznych przełączników zasilania lub przełączalnych ustawień graficznych aplikacji, zmień przełączalne ustawienia grafiki.

   

5. Zmieniamy opcje wedle naszego uznania.

 

Kwestia wyłączenia karty przy uruchamianiu komputera.

Aby zmienić ustawienia, wchodzimy w panel od sterowników szukając naszej karty graficznej, następnie klikamy właściwości. Później wybierając Power saving zmieniamy jego wartość na 1 tym samym, wyłączając grafikę dedykowaną podczas startu systemu.

Jakie gry do wirtualnej rzeczywistości? (HTC Vive)

Dzisiaj przyjrzymy się kolejnym goglom do zabawy w VR - HTC Vive. Wybierzemy kilka gier, które zdaniem wielu użytkowników warte są uwagi i bedą dobrym wyborem do zapoznania się z tym sprzętem. Zapraszamy do artykułu:

▀ The Forest

 

Sandboksowy survival horror z widokiem z perspektywy pierwszej osoby (FPP). The Forest jest dziełem niezależnego studia SKS Games, znanego głównie za sprawą smartfonowego hitu End Night. Gracz wciela się w rolę mężczyzny, który jako jedyny przeżył katastrofę samolotu pasażerskiego. Bohater trafia na odizolowaną od cywilizacji wyspę, zamieszkałą przez kanibalistyczne plemię mutantów. Rozgrywka koncentruje się na eksploracji terenu (las, jaskinie itp.), umiejętnościach survivalowych (budowanie bezpiecznego schronienia, poszukiwanie żywności, zastawianie pułapek i inne) oraz walce lub unikaniu konfrontacji z przeciwnikami. Twórcy zadbali o żywy, dynamicznie zmieniający się świat, pozwalający na dużą swobodę działań. Od strony technicznej The Forest wykorzystuje możliwości silnika Unity 4.

▀ Half-Life: Alyx

 

Poboczna odsłona serii strzelanek Half-Life, stworzona z myślą o goglach VR. Akcja została osadzona w City 17 między wydarzeniami z pierwszej i drugiej części, a rolę głównej bohaterki powierzono Alyx Vance - towarzyszce Gordona Freemana znanej z Half-Life 2. Produkcja została opracowana przez wewnętrzne studio deweloperskie firmy Valve Software.

▀ The Walking Dead: Saints & Sinners

 

Pierwszoosobowa gra akcji oparta na licencji kultowej serii komiksów Roberta Kirkmana. W The Walking Dead: Saints & Sinners trafiamy do Nowego Orleanu, gdzie wojnę o wpływy toczą dwie zwaśnione frakcje. Tytuł przygotowano z myślą o zestawach rzeczywistości wirtualnej.

▀ Team Fortress 2

 

Kontynuacja popularnej sieciowej strzelaniny FPP z elementami strategii, będącej rozwinięciem freeware’owej modyfikacji legendarnego Quake’a z 1996 roku. Po wykupieniu przez Valve Corporation praw do tytułu, kolejne wersje gry pracowały na silniku Half-Life’a czy wreszcie na wykorzystanym w tej odsłonie nowoczesnym enginie Source. Mechanika rozgrywki w pewnym stopniu przypomina oryginalny Team Fortess i bazuje na wykonywaniu kolejnych zlecanych misji, w czym stara się nam przeszkodzić konkurencyjna drużyna. Swoją postać wybieramy spośród 9 zbalansowanych klas, cechujących się unikalnymi zdolnościami. Kluczem do sukcesu jest więc ścisła współpraca pomiędzy członkami drużyny, polegająca na wzajemnym wykorzystywaniu uzupełniających się umiejętności. Najbardziej charakterystycznym elementem gry są mocno przerysowane postaci bohaterów i sprzeczna z najnowszymi trendami, humorystyczna oprawa graficzna, wykorzystująca stylistykę filmu rysunkowego.

▀ Job Simulator

 

Opracowana przez studio Owlchemy Labs zabawna gra symulacyjna, stworzona z myślą o zestawach rzeczywistości rozszerzonej (ang. Augmented Reality). Tytuł zaliczyć można do gatunku prześmiewczych symulatorów pokroju Surgeon Simulator, I Am Bread czy Probably Archery. Akcja gry osadzona jest w roku 2050, kiedy to większość obowiązków ludzi przejęły wyspecjalizowane maszyny. Aby przypomnieć im, że kiedyś to człowiek wykonywał wszystkie czynności, stworzono specjalny symulator, mający uczyć ludzi przyszłości, czym jest praca. Rozgrywka nie ma ściśle określonego celu, a podczas zabawy wcielamy się w przedstawicieli różnych zawodów np. szefa kuchni, sprzedawcy czy pracownika biurowego. W każdym przypadku naszym zadaniem jest wykonywanie rozmaitych czynności z przedmiotami, znajdującymi się w naszym najbliższym otoczeniu. Zadania te utrudnia nam jednak spora bezwładność kończyn sprawiająca, że najprostsza nawet czynność staje się niezwykle trudna i komiczna zarazem.

Podsumowanie 

Mamy nadzieję że proponowane przez nas gry pozwolą wam wciągnąć się nieco bardziej w świat wirtualnej rzeczywistości. Jest to świeża technologia, ale na pewno jest ona warta zainteresowania. 

Jakie gry do wirtualnej rzeczywistości? (Sony VR)

Dzięki szybko taniejącym rozwiązaniom VR mamy możliwość zagrania w interaktywne gry bez potrzeby inwestycji dużej ilości pieniędzy. Do wyboru mamy trzy rozwiązania: Sony PlayStation VR, Oculus oraz HTC Vive. W dzisiejszym artykule zajmiemy się goglami od Sony, a dokładniej mówiąc grami przeznaczonymi na tę platformę.

▀  Astro Bot: Rescue Mission

 

Chyba nikt się nie spodziewał, że pochodzący z serii Playroom robocik Astro stanie się niemal maskotką PlayStation VR. Astro Bot: Rescue Mission to  gra, która wciągnie was na długie godziny, dzięki  PlayStation VR. Pomysłów na ciekawe wykorzystanie tej technologii w grze znajdziecie tu całe mnóstwo – jest i zaglądanie za narożniki i krawędzie, dmuchanie w mikrofon i strzelanie prosto z wirtualnego odpowiednika kontrolera DualShock 4. Jest też uderzanie „z główki”, nurkowanie z wodorostami opadającymi na wirtualne „oczy” i świetne walki z bossami. Jak na z pozoru prostą platformówkę Astro Bot: Rescue Mission pozytywnie zaskakuje. Jeśli więc macie w swoim otoczeniu znajomych, którzy na widok gogli VR kręcą nosami, koniecznie pokażcie im ten tytuł w działaniu.

▀  Moss

 

Pierwszy kontakt z Moss na PlayStation VR jest zawsze taki sami – z ust grającej osoby wyrywa się przeciągłe „Wooow!”. I trudno się temu dziwić, patrząc na to jak ten tytuł prezentuje się w wirtualnej rzeczywistości. Najpierw ogromna biblioteka, w której otwieramy przepastną księgę baśni i dosłownie zanurzamy się w jej kartach. Później - cudownie baśniowy świat pełen ciekawych interakcji, które w ogólnym rozrachunku mają pomóc naszej urokliwej bohaterce Quill dostać się do majaczącego w oddali zamku, by uratować ukochana osobę. Sporo trzeba więc tutaj kombinować, przesuwać platformy, walczyć z przeciwnikami, a nawet w pewien sposób komunikować się z Quill.  Niby nic odkrywczego, ale tutaj ogromne znaczenie ma skala całej tej przygody. Naszą bohaterką jest bowiem mała myszka, przez co wszystko co ją otacza, w goglach VR wydaje się ogromne. Ale to właśnie jest tutaj najpiękniejsze – baśń opowiadana w sposób, który pozwala nieomal jej dotknąć, poczuć i przeżywać. Pod tym względem Moss nie ma sobie równych.

▀  Firewall Zero Hour

 

Ktoś kto twierdzi, że nie da się stworzyć czegoś podobnego do Rainbow Six: Siege na PlayStation VR? No to chyba przespał nadejście Firewall Zero Hour. Ten nastawiony na rozgrywkę sieciową tytuł zrobił w tym roku spore zamieszanie udowadniając, że i hardcorowi gracze mogą w wirtualnej rzeczywistości znaleźć coś dla siebie. Szybkie, pięciominutowe mecze 4 na 4 graczy potrafią dostarczyć w Firewall Zero Hour niesamowitych emocji, oferując jednocześnie mocno taktyczną rozgrywkę. Tu liczy się zgranie z zespołem. Dobrze też mieć kontroler PlayStation Aim, bo z takim gadżetem wrażenie w uczestniczeniu w akcji oddziału „specjalsów” jest jeszcze większe. 

▀  Tetris Effect

 

Tetrisa zna chyba każdy. Sama koncepcja tej prostej gry jest logiczna ma już grubo ponad 30 lat, a mimo to w układanie klocków wciąż bawią się rzesze graczy. To właśnie z myślą o nich powstał Tetris Effect. Według wielu najpełniejsza, a z pewnością najbardziej widowiskowa odsłona tego niezwykłego tytułu. Po raz pierwszy bowiem układaniu klocków towarzyszą absolutnie niesamowite, zapierające dech w piersiach wizualizacje. Nie byłoby to może aż tak efektowne gdyby nie fakt idealnego spasowania obrazu ze świetną muzyką. Ba, Tetris Effect bawi się z graczem nawet wibracjami na gamepadzie. Oczywiście, najlepiej całe to przedstawienie oglądać w PlayStation VR na głowie, bo dopiero wtedy gra nabiera głębi.

▀  The Elder Scrolls V: Skyrim VR

 

Chyba każdy kto grał kiedyś w The Elder Scrolls V: Skyrim zgodzi się, że to gra olbrzymia. Tym większe zaskoczenie, że Bethesda zdecydowała się przenieść ten gigantyczny świat do wirtualnej rzeczywistości. Wielu poddawało bowiem w wątpliwość czy to w ogóle możliwe, bez pójścia na spore kompromisy. Jednak ostatecznie wszystko się udało i tak oto mamy jedną z najlepszych gier RPG, którą faktycznie możemy przeżywać. No bo chyba nikt nie zaprzeczy, że dzięki goglom VR zabawa w odgrywanie ról nabiera tu całkowicie nowego wymiaru. Dorzućmy jeszcze do tego wszystkie wydane dotąd rozszerzenia DLC i już robi się przygoda na dobre kilkadziesiąt godzin.

Podsumowanie

Przedstawione przez nas gry są idealne na wkroczenie w sferę VR z przytupem.  Oczywiście ciekawych tytułów jest dużo, dużo więcej. Zachęcamy do zapoznania się z wyżej wymienionymi, a już niedługo w naszym serwisie pojawi się artykuł z grami na inne konsole. 

Jakie gry do wirtualnej rzeczywistości? (Oculus)

Dzisiaj na skupimy się na opisaniu kilku ciekawych gier na gogle Oculus Rift, które są  konkurencją dla PS VR. Jednak w przypadku Oculus'a możemy tu grać w gry przeznaczone na komputer stacjonarny, których jest nieporównywalnie więcej, porównując ze sobą oba sprzęty.

▀  Superhot

 

Superhot to jeden z największych polskich przebojów w świecie gier wideo. Sukces strzelanki opiera się na prostym pomyśle – czas płynie tylko wtedy, gdy się ruszamy. Dzięki temu nasz bohater może wyjść cało nawet z najgorszej opresji, a wszystko co robimy, wygląda niczym scena z Matrixa. Krótkie, intensywne sekwencje walki przypominają momentami zagadkę do rozwiązania. Wiele z nich trzeba zaliczyć kilka razy, zanim znajdziemy odpowiedni sposób na pokonanie wszystkich przeciwników.

Taka zabawa wydawała się wręcz wymarzona do VR-u i faktycznie – sprawdza się wybornie w połączeniu z goglami i kontrolerami ruchowymi. W grze możemy nie tylko strzelać, ale także unikać pocisków, wyrywać przeciwnikom broń z ręki, rzucać w nich butelkami i tak dalej. Trzeba jedynie pamiętać, że aby dobrze się bawić, warto mieć sporo przestrzeni. Grając, często musimy kogoś uderzyć i lepiej, żeby naszych ruchów nie blokowały ściany i meble.

▀  Robo Recall

 

Produkcja uznanego studia Epic Games dostępna jest tylko na goglach Oculus Rift (właściciele HTC Vive muszą korzystać z nieoficjalnych rozwiązań), ale za to nie trzeba za nią płacić. Zgadza się, jedna z lepszych strzelanek VR na pecety jest darmowa. Robo Recall przenosi nas do metropolii przyszłości, w której grasują hordy zbuntowanych robotów. Oczywiście zadaniem gracza jest przywrócenie porządku, a to oznacza bardzo dużo strzelania.

Fabuła okazuje się jednak zupełnie nieistotna. Grafika, choć zaawansowana i estetyczna, też nie jest najważniejsza. To, co przyciąga do tej gry, to szybka akcja.

▀  Moss

 

Większości z nas wydaje się, że w grach VR zawsze musimy obserwować świat oczami bohatera, ale to nieprawda. Ta technologia sprawdza się także w zupełnie innych produkcjach. Moss to urocza platformówka, w której kierujemy małą myszką podczas jej niebezpiecznej podróży przez bajkową krainę.

Świat gry oglądamy jak prześliczną makietę, a urocze animacje bohatera potrafią zachwycić. Dołączone do gogli kontrolery ruchowe pozwalają z kolei na sporo niestandardowych akcji. Czasem trzeba na przykład coś przytrzymać albo pociągnąć, żeby umożliwić naszemu gryzoniowi przejście dalej.

To świetna pozycja, by do wirtualnej rzeczywistości przekonać domowników, którzy nie przepadają za brutalną akcją i strzelaninami.

▀ Batman VR

 

Gra stworzona przez studio Rocksteady. Batman VR . Pewnym rozczarowaniem (dla niektórych) może być fakt, że tytuł ten w większym stopniu niż na walce skupia się na pracy detektywistycznej. Mimo to przyciąga gęstym klimatem i świetnym wykonaniem.

Pozycja ta pozwala rozwiązać zagadkę pewnego ważnego dla głównego bohatera morderstwa. To wymaga odwiedzin w jaskini Batmana, spotkania się z dobrze znanymi przeciwnikami komiksowego bohatera i korzystania z jego gadżetów.

Wirtualne przygody Batmana to jedna z najładniejszych gier VR, dostępnych obecnie na rynku. Już w menu głównym możemy podziwiać wirtualne Gotham City, a chwilę później przenosimy się do mrocznego zaułka, w którym młody Bruce Wayne po raz pierwszy spotyka się ze zbrodnią, co robi piorunujące wrażenie. Nie byłoby tak dobrze, gdyby nie wyraziste tekstury i szczegółowe modele.

▀  Arizona Sunshine

 

Produkcja studia Vertigo Games, w przeciwieństwie do opisanego wyżej Batmana, nie jest grą graficznie doskonałą. Pierwszy kontakt z nią może nawet przynieść pewne rozczarowanie. Wirtualna opowieść o człowieku, który próbuje wystrzelać sobie drogę ucieczki przez pustynie Arizony podczas apokalipsy zombie, ostatecznie okazuje się jednak bardzo emocjonująca i szybko zapominamy o oprawie.

Kontrolery ruchowe Oculus Rifta lub HTC Vive sprawiają, że takie prozaiczne dla graczy czynności, jak wchodzenie do pomieszczeń i przeładowywanie broni, trzymają w napięciu. Tutaj musimy faktycznie sięgnąć do klamki i otwierać drzwi powoli, celując w szparę z pistoletu, żeby żadna gnijąca ręka nas przez nią nie dosięgła. Jeszcze ciekawiej robi się, gdy schodzimy do szybów kopalni i musimy w jednej dłoni trzymać latarkę i faktycznie oświetlać sobie drogę.

Szczególnie zapadają w pamięć te sceny, gdy hordy nieumarłych rzucają się na nas, rżąc i pokrzykując. W takich sytuacjach naprawdę łatwo zapomnieć, że to tylko gra  i wpaść w panikę.

Podsumowanie

Rynek gier pecetowych jest zdecydowanie lepiej zaopatrzony w ciekawe gry w przystępnych cenach. Warto spróbować również wielu darmowych gier udostępnionych przez studia. W naszym zestawieniu znalazły się tytuły, które według wielu graczy są one uważane za dobry wstęp w świat VR. Dodatkowo nie będą wymagały od nas wiele, a zapewnią rozrywkę na kilka godzin.

Oculus Rift vs HTC Vive

 

Wirtualna rzeczywistość coraz częściej jest dostępna w przystępnych cenach, przez co więcej ludzi może spróbować VR-a. Firm oferujących to rozwiązanie jest bardzo wiele, na czele jednak widzimy dwóch producentów – Oculus Rift i HTC Vive Re. Na pierwszy rzut oka, sprzęty są bardzo do siebie podobne różnice zaczynają się objawiać chwilę po odpaleniu gogli. 

• Oculus to  w dużym uproszczeniu urządzenie do rozglądania się po VR. Gogle pozwalają na swobodne obracanie się w wirtualnej rzeczywistości.

• Vive gwarantuje lepsze doświadczenie. Pozwala na swobodne poruszanie się po cyfrowym świecie, dzięki licznym sensorom w samych goglach i laserowym czujnikom umieszczonym w pomieszczeniu.

Urządzenia posiadają całkowicie inną myśl działania. Oculus jest urządzeniem typowo kanapowym. Nie oferuje nam żadnej interakcji, daje możliwość rozglądania się w rzeczywistości – HTC Vive rozszerza tą funkcjonalność o czujniki laserowe, które wydzielają dla nas odpowiednie pomieszczenie (wirtualne) które śledzi wszystkie nasze ruchy i przenosi do gry.

Największa zaleta HTC Vive to największy problem dla programistów – ograniczony obszar rozrywki. Różnice pomiędzy tymi dwoma urządzeniami możemy przedstawić następująco: Oculus daje nam możliwość ruchu tylko poprzez użycie np. pada, bądź innego kontrolera. HTC Vive umożliwia swobodny ruch po klatce o wymiarach 3x3. Co bardziej do nas przemawia, musimy sobie odpowiedzieć sami.

• O sukcesie obu produktów zadecydują oferowane przez nich treści, gry i usługi, a na ten moment Oculus oferuje wiecej ciekawych aplikacji.

• Możliwość poruszania się po VR jest doskonałym rozwiązaniem dla użytkowników, ale również wielkim wyzwaniem dla deweloperów. 

• Vive wymaga dużo przestrzeni w realu, a równocześnie oferuje relatywnie mało miejsca w rzeczywistości wirtualnej. Trzeba mieć spory pokój, by wygodnie korzystać z tej technologi

Podsumowanie.

Oculus i HTC Vive to bardzo podobne, a zarazem kompletnie inne urządzenia. Ich rosnąca popularność, a co za tym idzie spadek cen powoduje, że urządzenia te będą dostępne dla wszystkich. Wszystko idzie w dobrą stronę, developerzy prześcigają się w tworzeniu aplikacji, a popyt rośnie.

DDR4 VS DDR3

 

Jeśli szukałeś nowego systemu do kupienia lub zbudowania samodzielnie, musiałeś natknąć się na termin DDR4 RAM. Jeśli chodzi o rynek, DDR3 nadal jest zdecydowanie RAM-em. Wszyscy używamy pamięci DDR3 od prawie dekady, ale rynek zaczął być świadkiem wprowadzenia modułów DDR4. Czy nowe urządzenia wychodzą na DDR4, czy też jest to po prostu nowa, droższa technologia o porównywalnej wydajności? Czym różni się DDR4 od swojego poprzednika? Jeśli zastanawiasz się nad tymi pytaniami, nie przejmuj się, ponieważ przedstawimy szczegółowe porównanie pamięci DDR4 i pamięci DDR3 oraz czy nowsza technologia naprawdę jest lepsza, czy nie.

Co się zmieniło?

Aby przejść do nowszych technologii, projekt jest prawdopodobnie pierwszą rzeczą, która się zmieniła. Pamięć RAM DDR3 wykorzystała 240-pinowy pakiet, który został zmieniony w pamięci RAM DDR4. DDR4 przeszedł na pakiet 288-pinowy, co bezpośrednio mówi, że nastąpi wyraźny wzrost przepustowości, o czym będziemy mówić w dalszej części artykułu. Co więcej, ponieważ moduły mają tę samą długość, odległość między pinami i pinami w pamięci RAM DDR4 została zmniejszona do 0, 85 mm w porównaniu z 1.00 mm DDR3. To dodatkowo zmniejsza ogólny kontakt przypadający na styk.

Aby pomieścić dodane szpilki, moduły mają podniesioną wysokość o 31, 25 mm w porównaniu z 30.35 mm DDR3. Zostało to wprowadzone w celu ułatwienia procesu routingu. Dodatkowo, płytka została  również pogrubiona, podnosząc wymiary od 1, 0 mm na DDR3 do 1, 2 mm teraz, co otwiera zakres dla większej ilości warstw sygnału.

Zużycie energii to kolejny aspekt, który producenci lubią minimalizować, a dzięki nowej pamięci DDR4 działa całkiem dobrze. RAM DDR4 działa przy niższym napięciu 1, 2 wolta w porównaniu z 1, 5 wolta DDR3. Choć nikt o tym nie mów, to podane liczby kończą się oszczędnością do 1-2 W na moduł, co dla w pełni obciążonego komputera domowego może zbliżyć się do 15 W z najwyższym poziomem oszczędności w porównaniu z DDR3, ale dla farmy serwerów z 1000 procesorami oznacza to oszczędność 15kW. Ponadto, wraz ze wzrostem zapotrzebowania na baterie w notebookach i ultrabookach, korzystanie z pamięci RAM DDR4 wraz z najnowszymi procesorami 14 nm pozwala na zwiększone zużycie.

W pamięciach DDR3 jedno źródło napięcia jest stosowane w całym module. To z kolei może spowodować znaczny spadek napięcia, wpływając na stabilność. Jednak z DDR4 wiele się zmieniło. Nowy projekt, który został zaimplementowany w pamięciach DDR4, działa poprzez zwiększanie niższego napięcia za pomocą układów odniesienia napięcia przed każdym układem pamięci. Odbywa się to w celu zapewnienia równomiernego napięcia na każdym z nich, a nie całego modułu na raz. Dzięki tej nowej konstrukcji wszystkie spadki napięcia są zależne tylko od układu scalonego i mogą być korygowane, poprawiając w ten sposób stabilność modułów pamięci DDR4. Z napięcia 1,6V w czasie pracy udało się zejść do granicy 1,3V co pozytywnie wpływa na spadki napięcia tym samym na stabilność całego układu.

Ogólnie rzecz biorąc, urządzenia SDRAM, takie jak DDR3 RAM, używają automatycznego odświeżania (AR) i automatycznego odświeżania (SR) do odświeżania zawartości. SR jest używany, gdy nie jest używany do oszczędzania energii, a AR jest używany, gdy system jest zajęty. Z drugiej strony, DDR4 obsługuje automatyczne auto-odświeżanie o małej mocy, które standardowo odświeża zawartość pamięci, wykorzystując algorytm adaptacyjny oparty na temperaturze w celu uniknięcia dryfu sygnału.

W każdym module tryby odświeżania dostosowują każdą tablicę niezależnie, ponieważ kontroler musi obsługiwać drobnoziarnistą procedurę optymalizacji. Ma to również na celu zapewnienie, że części pamięci, które są używane, są ze sobą zgodne. Służy to jako zabezpieczenie mocy i stabilności na kolejne lata.

DDR3 vs DDR4:To co w końcu wybrać?

Jak wspomniano wcześniej, DDR4 odrywa się od miejsca, w którym pozostał DDR3, poprawiając prawie wszystkie aspekty. Pamięć RAM DDR4 zdecydowanie okazała się godnym następcą. Chociaż nie ma wiele do rozdzielenia tych dwóch, gdy oba działają z prędkością 2133 Mhz, wyższe szybkości taktowania pamięci DDR4 RAM dają mu pewien wzrost w stosunku do poprzedniej generacji pamięci RAM. Wyższa moc, w połączeniu z niższym zużyciem energii, sprawiają, że DDR4 jest wyraźnym zwycięzcą w stosunku do pamięci RAM DDR3. Po drugie nasz wybór raczej nie jest podyktowany tylko tym co nam bardziej odpowiada. Moduły DDR3 niestety znikają, nowe chipsety a co za tym idzie nowe płyty nie wspierają starszych modułów. Przy kupnie nowego laptopa, lub przy składaniu nowego komputera stacjonarnego - wyboru nie mamy, musimy iść w DDR4.

Instalacja opcjonalnego oprogramowania Android

Jeśli producent Twojego telefonu już nieco o Tobie zapomniał, bądź nie satysfakcjonuje Cię oprogramowanie przez niego dołączone warto pomyśleć o niestandardowym ROMie – czyli oprogramowaniu robionym przez hobbystów. Bardzo często daje on drugie życie naszemu smartphonowi, aktualizując go do wersji Androida której nigdy by nie dostał.

Krok 0 – Upewnij się że Twoje urządzenie i komputer są gotowe do pracy.

Pierwszym krokiem jest sprawdzenie na stronie producenta oprogramowania (załóżmy że w dzisiejszym wpisie skupimy się na Lineage OS, czyli jednym z popularniejszych wydań). Wpisujemy dane naszego telefonu: marka, model i sprawdzamy – jeśli jest, to idziemy dalej – jeśli nie ma, trzeba zastanowić się nad innym ROMem lub po prostu zrezygnować.

Komputer – on też musi być wyposażony w niezbędne oprogramowanie. Musimy się zaopatrzyć w sterowniki dla naszego komputera, ADB oraz Fastboot. Warto o nich poczytać przed przystąpieniem do pracy.

Bootloader – Twój telefon posiada blokadę przed instalacją innego oprogramowania niż producent ponieważ nie da on gwarancji iż soft firmy trzeciej nie „zepsuje” Twojego telefonu. Zazwyczaj producenci udostępniają prostą możliwość jego usunięcia, w zamian za utratę gwarancji. Proces jest najtrudniejszą częścią instalacji Androida i różni się zależnie od modelu. Nie damy rady opisać wszystkich modeli na świecie, tutaj musicie się posiłkować googlem.

Po zakończeniu przygotowań możesz rozpocząć instalację.

Krok 1 – Stworzenie kopii zapasowej oraz włączenie trybu programisty.

Będziesz potrzebował kilku narzędzi. Wypunktujemy je:

TWRP – program bootujący nasz system, można go tak nazwać. Najpopularniejszy, obsługujący najwięcej telefonów.

System Lineage – jest to nasz android. 

GApps – zestaw aplikacji od Google, w tym sklep play. Jeśli chcesz wykorzystywać pełne funkcje Androida jest to niezbędne

Plik SU – są to najzwyklejsze prawa administratora. Potrzebujesz ich do niektórych bardziej zaawansowanych aplikacji. Jest to temat opcjonalny i większości z Was niepotrzebny.

Tak więc od początku:

TWRP – aby go pobrać wchodzimy na stronę główną producenta wpisujemy markę, model i zwracamy szczególną uwagę na szczegóły takie jak np. różniący się w modelu procesor, wyświetlacz etc.

Po wybraniu telefon, przewiń stronę do sekcji „Łącza do pobierania” a następnie kliknij w odpowiedni link.

Następnie kliknij link do najnowszej wersji.

Spowoduje to otwarcie nowej strony, na której klikamy przycisk „Pobierz twrp-x.x.x.img” aby rozpocząć pobieranie plików.

Pobierz swoją kompilację linii

Skoro już przeszukiwałeś stronę Lineage dla danego telefonu, wykonałeś połowę pracy – po prostu pobierz najnowszy download i już możesz z niego korzystać.

Zwróć uwagę, która wersja Lineage to jest, ponieważ będziesz potrzebować tych informacji do Google Apps.

Pobierz Google Apps

Jeśli chcesz mieć w swoim telefonie dostęp do sklepu Play i korzystać ze wszystkich funkcji oferowanych przez firmę z Doliny Krzemowej będziesz potrzebował Google Apps.

Przejdź do strony pobierania Gapps i wybierz wersję Lineage – wybieramy odpowiednią wersję do instalacji.

Po wybraniu wszystkiego, kliknij przycisk pobierania i zapisz plik.

Pobierz SU (super user)

Jeśli chcesz posiadać pełny dostęp do roota po flashowaniu systemu, musisz pobrać odpowiedni plik SU. Wybierz na stronie wersję odpowiadającą Twojej wersji oprogramowania, a następnie kliknij pobierz.

Włącz tryb programisty i debugowanie USB

Po zapisaniu i pobraniu wszystkich elementów musisz włączyć tryb dewelopera i debugowanie USB w telefonie.

Krok 2: Odblokuj bootloader

Teraz, gdy masz już wszystko co zostało pobrane, włączone i gotowe do pracy, pora przejść dalej.

Pierwszą rzeczą, którą musisz zrobić, to odblokować bootloader telefonu. Przed wykonaniem tej czynności zalecamy wykonanie kopii zapasowej telefonu.

Kiedy będziesz gotowy, podłącz telefon do komputera przez USB, a następnie przejdź do folderu, w którym przechowywane są twoje pliki ADB i Fastboot. Będziesz musiał otworzyć okno wiersza polecenia lub okno PowerShell w tym folderze. Najprostszym sposobem jest kliknięcie folderu prawym przyciskiem myszy i kliknięcie polecenia "Otwórz okno PowerShell tutaj".

Po otwarciu upewnij się, że urządzenie jest prawidłowo podłączone. Rodzaj urządzenia adb po wyświetleniu monitu, a następnie naciśnij Enter.

Wpisujemy następujące komendy i naciśnij Enter

adb reboot bootloader

odblokuj szybkie odblokowanie

Telefon przywróci się do ustawień fabrycznych. Warto zrobić kopie zapasową!

Po odblokowaniu bootloadera, możesz rozpocząć flashowanie nieoficjalnego systemu.

Krok 3: Flash TWRP

Urządzeniu powinno zająć to kilka minut. Teraz możesz przejść do flashowania TWRP. W oknie wiersza polecenia lub w oknie PowerShell otwórz folder, w którym zapisałeś TWRP, wpisz następujące polecenie i naciśnij Enter:

szybkie przywracanie flashboot 

Oczywiście zmienisz plik tak, aby pasował do twojego pliku - na przykład mój jest twrp-3.2.1-1-hammerhead.img.  

Krok 4: Resetuj / usuwaj partycje

Następnie musimy uruchomić nasze TWRP. Robimy to za pomocą odpowiedniej kombinacji klawiszy zazwyczaj VOL+ plus POWER przez pięć sekund.

Po uruchomieniu TWRP klikamy Wipe.

Czyścimy wszystkie informacje z telefonu.

Czas na instalację. Klikamy Install i dodajemy plik z systemem oraz plik z gappsami (aplikacjami googla).

 Po zakończeniu instalacji dostaniemy odpowiednie powiadomienie.

Krok 5: Rozruch i konfiguracja.

Po zakończeniu flashowania musisz ponownie uruchomić telefon.

To już wszystko

Pierwsze uruchomienie może zająć trochę czasu, to normalne system musi załadować po raz pierwszy wszystkie niezbędne dane. Po zakończeniu buforowania, będziemy musieli wprowadzić wszelkie niezbędne dane, zalogować się do naszego konta Google i przeprowadzić podstawową konfigurację tj. logowanie do wifi, wybór język itp. Miłego korzystania.